Εργοθεραπεία

«Η Εργοθεραπεία είναι η θεραπεία σωματικών και ψυχοκινητικών διαταραχών μέσω ειδικά επιλεγμένων δραστηριοτήτων με σκοπό να βοηθήσει τα άτομα να επιτύχουν το μέγιστο επίπεδο λειτουργικότητας και ανεξαρτησίας σε όλες τις πλευρές της ζωής τους» (W.F.O.T., 1994). 

Σημαντική προϋπόθεση για ένα ικανοποιητικό επίπεδο λειτουργικότητας και προσαρμογής είναι η ύπαρξη βασικών δεξιοτήτων όπως:

* Κινητικές δεξιότητες: αδρή και λεπτή κινητικότητα, εύρος κίνησης, οπτικοκινητικός συντονισμός (η σύλληψη μολυβιού με τριποδική λαβή, η κοπή με το ψαλίδι) και μυϊκή δύναμη.

* Αισθητηριακές δεξιότητες: αναγνώριση και αντιληπτικότητα οπτικών, ακουστικών, απτικών, οσφρητικών, γευστικών και ιδιοδεκτικών ερεθισμάτων.

* Γνωστικές δεξιότητες: μνήμη, προσοχή, συγκέντρωση σε μια δραστηριότητα, προσανατολισμός χώρου – χρόνου και σωματογνωσία.

* Ψυχοκοινωνικές δεξιότητες: έκφραση των αναγκών, αυτοέλεγχος, αυτοεκτίμηση, ενδιαφέροντα, δεξιότητες κοινωνικές και αλληλεπίδρασης.

 

​ Ο Εργοθεραπευτής αξιολογεί και παρεμβαίνει σε δυσκολίες που σχετίζονται με:

  • Συγκέντρωση-προσοχή
  • Ασκήσεις ισορροπίας, πηδήματα.
  • Δραστηριότητες αδρής κίνησης (πιάσιμο/ πέταγμα μπάλας).
  • Δραστηριότητες λεπτής κινητικότητας (δυσκολία να πιάσει σωστά το μολύβι, να κόψει με ψαλίδι, να     ζωγραφίσει).
  • Τον κινητικό Συντονισμό (αδέξιο, άτσαλο παιδί ή πέφτει εύκολα κάτω)
  • Τις Δραστηριότητες Καθημερινής Ζωής – αυτοεξυπηρέτησης (Σίτιση, ένδυση, τουαλέτα κ.α).
  • Την οργάνωση, στην έννοια του χώρου και του χρόνου.
  • Την αντιστροφή γραμμάτων ή αριθμών.
  • Δυσκολία οπτικής ή ακουστικής μνήμης (δείχνει να ξεχνάει πράγματα που έχει μάθει).
  • Δυσκολίες εκτέλεσης οδηγιών.
  • Υπερβολική ευαισθησία στο άγγιγμα, σε ήχους ή θορύβους.
  • Την παρορμητικότητα.
  • Έλεγχο της υπερδραστηριότητα του.
  • Κοινωνική επαφή.

​Ο Εργοθεραπευτής παρεμβαίνει μέσα από ψυχοκινητικές, γνωστικές και αισθητηριακές δραστηριότητες, είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο, ώστε να βελτιώσει ή να διατηρήσει τις ζητούμενες δεξιότητες.